دانشیار دانشگاه تهران

در شرایطی که بخش‌هایی از نظام اداری کشور با پدیده حقوق‌های نامتعارف، ناکارآمدی ساختاری و اتلاف منابع عمومی مواجه است، تداوم بی‌توجهی به وضعیت معیشتی نیروهای حافظ امنیت، مصداق آشکار نوعی تبعیض ساختاری است که آثار منفی آن دامنگیر کل جامعه خواهد شد.

دانشگاه‌های نسل چهارم معمولاً به تعداد دانشجویان توجه کمتری دارند و بیشتر به کیفیت آموزش و پژوهش اهمیت می‌دهند تا کمیت. این دانشگاه‌ها غالباً از مدل‌های آموزشی انعطاف‌پذیر و مبتنی بر پروژه استفاده می‌کنند

هنگامی‌که دستگاه تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری، جهان را بیشتر از دریچه تهدید ببیند و نه فرصت، فرآیند یادگیری بین‌المللی مختل می‌گردد و شناخت از جهان برای حکمرانان دچار مشکل می شود.

نتیجه فقدان دانایی ملی آن شد که مشکل آب، از یک مسئله قابل مدیریت، به یک مشکل اکولوژیک با پیامدهای امنیتی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی و زیست محیطی بدل شد.همین الگو در حوزه‌های دیگر نیز تکرار شده است

. در ایران، سازوکار نهادمند و علمی برای گزینش مدیران ارشد محلی شکل نگرفته است. نظام حزبی کارآمدی که پیش از انتخاب غربال‌گری کند وجود ندارد، کمیته‌های تخصصی انتخاب تشکیل نشده‌اند، معیارهای شایسته‌سالاری تدوین نشده و نظام ارزیابی دوره‌ای عملکرد استانداران نیز فعال نیست.